• Latest News

    Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

    Κριτική: Wildling (2018)


    Η Anna (Bel Powley, Detour) περνάει όλη την παιδική της ηλικία υπό την φροντίδα και την επίβλεψη ενός άντρα που τον αποκαλεί «Μπαμπά» (Brad Dourif, Cult of Chuckie). 
    Ο «μπαμπάς» την κρατά κλειδωμένη σε ένα σπίτι, φοβερίζοντας την ότι αν βγει έξω κινδυνεύει από ένα τερατώδες και τριχωτό πλάσμα που λέγεται «αγρίμι» (wildling). 
    Στα 16 χρόνια, η Anna ελευθερώνεται από την αστυνομία και υιοθετείται από την αστυνόμο Ellen Cooper (Liv Tyler, Robot & Frank). 

    Από εκεί και πέρα γνωρίζει για πρώτη φορά τον κόσμο και τον έρωτα, αλλά η ενηλικίωσή της συνοδεύεται από την αποκάλυψη ενός τρομαχτικού μυστικού.
    Πρόκειται για μια ταινία του Fritz Böhm που επιδιώκει αισθητά να ενταχθεί στο νέο ρεύμα του κινηματογραφικού τρόμου που παντρεύει την ομορφιά με την ασχήμια και που τα ηνία του κατέχουν κυρίως οι Ευρωπαίοι με ταινίες όπως το Outcast (2010), Livid (2011), Horsehead (2014), αλλά έχουμε και αξιόλογα αμερικάνικα δείγματα του είδους όπως το Parasomnia (2008), το Spring (2014), The Witch (2015) κ.α. 

    Όλα αυτά τα έργα χαρακτηρίζονται από υψηλή αισθητική, γκροτέσκα φαντασμαγορία, αλλά και το στοιχείο της ομορφιάς που υπεισέρχεται είτε ως ένα απαγορευμένο love-story, είτε ως κάποια παραμυθικά στοιχεία που ισοφαρίζουν κατά κάποιο τρόπο την ασχήμια...

    Διαβάστε ολόκληρο το review στο Horrorant.

    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Κριτική: Wildling (2018) Rating: 5 Reviewed By: Konstantinos
    Scroll to Top