• Latest News

    Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

    Κριτική: Black Panther



    Μετά το Big Bang που ακούει στο όνομα Iron Man, το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel συνεχίζει να διαστέλλεται ακατάπαυστα και διαρκώς. 
    Τώρα ήρθε η σειρά του Black Panther για μια σόλο ταινία, τον οποίο γνωρίσαμε στο Captain America: Civil War

    Τα γεγονότα αυτής της ταινίας ακολουθούν όσα είχαμε δει τότε, με τον Black Panther να επιστρέφει στην πατρίδα του Wakanda, και να αναλαμβάνει χρέη βασιλιά ως διάδοχος του θρόνου. 

    Την ευθύνη για αυτό το εγχείρημα έχει αναλάβει ο Ryan Coogler τον οποίο οι περισσότεροι μάθαμε με το Creed πριν λίγα χρόνια. 
    Εδώ σε ένα μεγάλο στοίχημα για την καριέρας του κάνει ένα φιλμ το οποίο πιθανότατα θα ικανοποιήσει φίλους και μη της Marvel, αλλά αν το κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά μπορούμε να βρούμε σημαντικές ενστάσεις.

    Όσον αφορά το σκηνοθετικό κομμάτι, η  αποτύπωσή του δείχνει συχνά επιτηδευμένη με σκοπό να εντυπωσιάσει το κοινό μέσα από μεγαλεπήβολες κατασκευές, προηγμένη τεχνολογία, και φαντασμαγορικές εικόνες. 
    Πολλά «κόλπα» με την κάμερα δείχνουν αχρείαστα, και παρόλο που στο Creed μας χάρισε ιδιαίτερα καλογυρισμένες σκηνές πυγμαχίας, εδώ η δράση σε ορισμένα σημεία γίνεται χαοτική. 

    Σεναριακά παρουσιάζει πιο μεγάλο ενδιαφέρον σε δεύτερο επίπεδο, καθώς το βασικό στόρι, το χιούμορ, ακόμα και η δράση, υποβαθμίζονται ως προς έναν πιο κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα. 
    Όντας και ο ίδιος Αφροαμερικανός, ο  Coogler βγάζει μια φωνή υπεράσπισης των κατοίκων της Αφρικής και των μεταναστών της, με αρκετές ιστορικές αναφορές να υπονοούνται, καταλήγοντας στην ανάγκη συνεργασίας λαών και φυλών με σκοπό την ενότητα και την αλληλεγγύη. 


    Αυτό το κάνει καλά. 
    Από την άλλη όμως υπάρχουν και κάποιες παράπλευρες πληροφορίες που δεν δείχνουν τόσο ξεκάθαρες. 
    Η αντίφαση στη Wakanda ανάμεσα στην προηγμένη τεχνολογία και στις παραδόσεις, η εξιδανίκευσης της περιοχής η οποία όμως τελικά είναι και τόσο εύθραυστη να καταρρεύσει, και η απομόνωση της γνώσης και της τεχνολογίας για το καλό της ανθρωπότητας, είναι στοιχεία που μπορεί να μην πείσουν όπως παρουσιάζονται. 

    Όσον αφορά τους ηθοποιούς έχουμε ένα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο καστ, με όλους να υπηρετούν ικανοποιητικά τους ρόλους τους. 
    Πέρα του πρωταγωνιστή Chadwick Boseman (Captain America: Civil War ) που έχουμε ήδη γνωρίσει, βλέπουμε τον Michael B. Jordan (Fantastic 4) σε άλλη μία συνεργασία με τον Coogler, τη Lupita Nyong’o (Star Wars: The Last Jedi), τον Daniel Kaluuya (Get Out), τον Forest Whitaker (Rogue One), ενώ μικρούς ρόλους κρατάνε ο Martin Freeman (Captain America: Civil War)και ο Andy Serkis (Star Wars: The Last Jediως σύνδεσμοι με παλαιότερες ταινίες. 

    Συνολικά  αυτό που έχουμε είναι μια καλοπροαίρετη και καλοδεχούμενη προσπάθεια από τον Coogler να δώσει κάτι διαφορετικό από τις περισσότερες ταινίες της Marvel, με έναν ήρωα ο οποίος δεν είναι από τους πιο αγαπητούς στον κόσμο των Avengers, αλλά έχει τη δυνατότητα να παρέχει περισσότερα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. 
    Δεν πετυχαίνει ακριβώς όπως θα ήθελα προσωπικά, αλλά θα ικανοποιήσει σημαντικό μέρος του κοινού.

    Στους κινηματογράφους από 15 Φεβρουαρίου.

    Γιώργος Νυκταράκης.



    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Κριτική: Black Panther Rating: 5 Reviewed By: Konstantinos
    Scroll to Top