• Latest News

    Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

    Κριτική: Cocolors (2017)



    Αν και προϊόν της αχανούς βιομηχανίας anime της Ιαπωνίας, το «Cocolors» δεν είναι ακριβώς ένας ακόμα τίτλος, μιας και οι animators Kamikaze Douga χρησιμοποιούν μία αποκλειστικά δική τους τεχνική animation, στην οποία θα αναφερθούμε παρακάτω στο άρθρο. 
    Η ταινία αποτελεί το δεύτερο μέρος του πρότζεκτ «Gasoline Mask», μετά το ομώνυμο πρώτο.

    Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε έναν κόσμο τον οποίο η έκρηξη του ηφαιστείου Φούτζι έχει γεμίσει με μία μαύρη σκόνη, η οποία προκαλεί εγκαύματα στην ανθρώπινη σάρκα και είναι θανατηφόρα ακόμα και στην αναπνοή. 
    Η ανθρωπότητα, για να επιζήσει, έχει καταφύγει βαθιά στο υπέδαφος, όπου όλοι είναι αναγκασμένοι να φορούν στολές σαν αυτές των αστροναυτών, για να επιζήσουν της σκόνης. 

    Σε αυτό το τραγικό περιβάλλον, ο Aki, ένα όχι και τόσο γενναίο αγόρι, προσπαθεί να προστατεύσει τον άρρωστο, μουγκό φίλο του Fuyu, ενώ παράλληλα γίνεται μέλος μιας ομάδας που βγαίνει στον έξω κόσμο, σε αναζήτηση διαφόρων πηγών ενέργειας.

    Ο Toshihisa Yokoshima σκηνοθετεί ένα πολύ σκοτεινό anime σε ένα τεκνο-δυστοπικό περιβάλλον, γεμάτο δράμα, πόνο, θάνατο, θλίψη, απελπισία και μερικές φορές βία, όπου οι στιγμές ευτυχίας είναι πολύ λίγες και πολύ σύντομες. 
    Ακόμα και η παραμικρή ελπίδα απομακρύνεται από τα δύο παιδιά που προσπαθούν να πιστέψουν πως υπάρχει κάτι πέρα από τον σκοτεινό κόσμο στον οποίο ζουν.


    Μια σειρά από οικολογικά μηνύματα για την καταστροφή του περιβάλλοντος και κάποια για τις συνέπειες της θρησκείας στους ανθρώπους προσθέτουν βάθος στην ιστορία ενώ οι λίγες βίαιες σκηνές είναι πραγματικά σοκαριστικές, μιας και οι πρωταγωνιστές είναι όλοι παιδιά.

    Κάποιες στιγμές όμως, ένιωσα πως ο Yokoshima είχε πολλά περισσότερα να πει από όσο χώρεσαν στα 46 λεπτά του anime, με κάποια από τα μηνύματά του να μένουν ανολοκλήρωτα. 
    Για αυτό το λόγο όμως, πιστεύω πως ο τίτλος θα μπορούσε άνετα να γίνει μία μεγάλου μήκους παραγωγή κάποια στιγμή.

    Το animation του Yoshihiko Ishiguro αποτυπώνει την αισθητική του φιλμ άψογα, με μία τεχνική που συνδυάζει cel-shaded 3D CG με την παραδοσιακή Ιαπωνική τεχνική εκτύπωσης, η οποία εφαρμόζεται σε κάθε λεπτομέρεια, από τις εκφράσεις των χαρακτήρων ως το background. 
    Αποτέλεσμα είναι μία πραγματικά εντυπωσιακή παραγωγή, με κάθε κομμάτι της να παρουσιάζεται όσο ρεαλιστικά γίνεται, με το επίπεδο της λεπτομέρειας να είναι εξαιρετικά υψηλό.

    Τέλος, μια σειρά από εντυπωσιακά μουσικά κομμάτια, προεξαρχόντων αυτών όπου κυριαρχούν τα κρουστά, και η εξαιρετική χρήση του φωτισμού, βελτιώνουν την αρτιότητα της παραγωγής ακόμα περισσότερο.

    Το «Cocolors» αναδεικνύει τις ικανότητες των δημιουργών του, και είναι ένας από αυτούς τους τίτλους που θα κέρδιζε τα μέγιστα από μία χρηματοδότηση, που θα τους επέτρεπε να το μετατρέψουν σε μεγάλου μήκους. 
    Το υλικό πάντως υπάρχει.

    Παναγιώτης Κοτζαθανάσης.


    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Κριτική: Cocolors (2017) Rating: 5 Reviewed By: Panos Kotzathanasis
    Scroll to Top