• Latest News

    Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

    Κριτική: Joker (2019)




    Πριν ο Joker γίνει ο αιώνιος εχθρός του Batman, ήταν ο Άρθουρ Φλεκ, ένας ήσυχος άνθρωπος που εργαζόταν ως κλόουν και ήθελε να γίνει κωμικός. 
    Το πώς αυτός ο άντρας μεταμορφώθηκε στη φιγούρα που μάθαμε κυρίως μέσω του Heath Ledger στο Dark Knight, αναλαμβάνει να αφηγηθεί ο Todd Philips (The Hangover, Due Date), αιφνιδιάζοντάς μας ευχάριστα.

    Με μια προσέγγιση που απέχει πολύ από τις περισσότερες σουπερηρωικές ταινίες δράσης, και έχοντας σαν πρότυπο τη δομή του Taxi Driver, ο Phillips φτιάχνει ένα ψυχολογικό θρίλερ για έναν μοναχικό άνθρωπο του οποίου το ψυχιατρικό παρελθόν σε συνδυασμό με το κοινωνικό περιβάλλον είναι αρκετά για να τον μετατρέψουν σε έναν αδίστακτο εγκληματία. 
    Και είναι αυτό το κοινωνικό περιβάλλον το κλειδί της ταινίας, μέσα σε μια άνιση πόλη βρωμιάς και αποξένωσης που κάνει τον κάθε διαφορετικό να νιώθει παρείσακτος και συνεχώς όλο και πιο μόνος. 

    Μέσα σε έναν τέτοιο σκοτεινό κόσμο η ανάγκη για γέλιο εμφανίζεται σχεδόν καταναγκαστικά, λειτουργώντας σαν ένας μηχανισμός άμυνας που προσφέρει μια διέξοδο από τη θλίψη, τη μοναξιά, την αμηχανία της καθημερινότητας. 
    Αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα καμουφλάζ, μια μάσκα που φορά συχνά ο πρωταγωνιστής μέχρι να την υιοθετήσει και να ξεσπάσει την οργή του για τον κόσμο.



    Σε αυτό το πλαίσιο ο Phillips καθοδηγεί αργά και μεθοδικά τον ήρωά του, ο οποίος χάνοντας και τα τελευταία στηρίγματά του ενεργοποιεί (άθελά του) μια κοινωνική-ταξική επανάσταση. 
    Στην πορεία αυτή υπάρχουν ελάχιστα κενά διαστήματα και κάποιες παράπλευρες πληροφορίες που μπορεί να μην λειτουργούν ιδανικά, αλλά ξεχνιούνται εύκολα με την παρουσία του Joaquin Phoenix (The Sisters Brothers) στον πρώτο ρόλο. 

    Ο ταλαντούχος ηθοποιός, εμφανώς αδυνατισμένος, παραδίδει μια εξαιρετική ερμηνεία που μοιράζεται ανάμεσα στη θλίψη και στην τρέλα, χτίζοντας ιδανικά το προφίλ ενός ανθρώπου που ψάχνει να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που δεν τον αποδέχεται. 
    Παρά την εντυπωσιακή του παρουσία όμως, το παρελθόν που έχει δημιουργήσει ο Heath Ledger και ο Christopher Nolan μοιάζει αξεπέραστο. 

    Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μειώνει το τωρινό φιλμ. 
    Απεναντίας, λειτουργώντας όχι μόνο σαν ένα κοινωνικό ψυχογράφημα αλλά και σαν prequel του Dark Knight, το Joker μας συνδέει ιδανικά με τον κόσμο που έστησε ο Nolan, χάρη στον οποίο έχουμε και αυτή την εξαιρετική ταινία.

    Στους κινηματογράφους από 3 Οκτωβρίου.

    Γιώργος Νυκταράκης.




    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Κριτική: Joker (2019) Rating: 5 Reviewed By: Konstantinos
    Scroll to Top