• Latest News

    Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

    Κριτική: Αλαντίν - Aladdin (2019)




    Πολλοί είναι οι δημιουργοί οι οποίοι αναπολούν εκείνη την καλή περίοδο που έφτιαχναν καλές ταινίες. 
    Ανάμεσα στους σκηνοθέτες που δείχνουν να έχουν χάσει τη φόρμα τους τελευταία ανήκει και ο Guy Ritchie
    Και είναι αναγκαίο να επανέλθει. 
    Μέχρι να γίνει αυτό, η γνωστή σε όλους Disney τοποθέτησε τον Ritchie στην καρέκλα του σκηνοθέτη για να φέρει επί της οθόνης την αγαπημένη ιστορία του Αλαντίν. 

    Ο Αλαντίν έγινε ταινία από τη Disney πρώτη φορά το 1992 με μορφή animation. 
    Αυτή τη φορά όμως έγινε με ηθοποιούς. 
    Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό αλλά ούτε υπήρξε ανάγκη και να γίνει. 
    Τουλάχιστον για το κοινό…

    Ο Αλαντίν είναι ένας νεαρός που παρέα με τη μαϊμού του, τον Αμπού, ζουν φτωχικά και κλέβουν για να ζήσουν. 
    Μια μέρα στην αγορά της πόλης, ο Αλαντίν εντοπίζει μέσα στο πλήθος μια γοητευτική και ευγενική γυναίκα, την Τζασμίν, την οποία ερωτεύεται παράφορα. 
    Λόγω της καταγωγής του, ο Αλαντίν θεωρεί πως δεν έχει ελπίδες να παντρευτεί τη Τζασμίν. 
    Για καλή του τύχη, όμως, ο Αλαντίν βρίσκει ένα λυχνάρι μέσα από το οποίο ξεπροβάλλει ένα τζίνι που του λέει πως θα του πραγματοποιήσει τρεις ευχές. 
    Εν τω μεταξύ, ο σουλτάνος και πατέρας της Τζασμίν ψάχνει να βρει τον ιδανικό σύζυγο για την κόρη του ενώ ο πιστός βεζίρης του Τζαφάρ καραδοκεί να κλέψει το θρόνο και την εξουσία από το σουλτάνο και να γίνει ο αφέντης της Άγκραμπα. 
    Ο Αλαντίν θα παλέψει να κερδίσει την καρδιά της Τζασμίν και να ματαιώσει τα σχέδια του Τζαφάρ.


    Ξεχάστε τις ταινίες και το ύφος των προηγούμενων ταινιών του Guy Ritchie
    Εδώ δεν υπάρχει ούτε ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’, ούτε ‘Snatch’, ούτε ‘Revolver’, ούτε ‘RocknRolla’,  ούτε τίποτα που θυμίζει ταινία του βρετανού σκηνοθέτη. 
    Κατανοητό ως ένα σημείο βέβαια διότι εδώ πέρα έχουμε να κάνουμε με την αναβίωση μιας αγαπημένης ιστορίας όπου συμμετέχουν όλοι οι ήρωες από το θαυμάσιο animation των 90’s. 

    Το σενάριο του Ritchie και του John August σέβεται τους παλιούς χαρακτήρες και δημιουργεί μια ισορροπημένη αν και προβλέψιμη σε πολλά πράγματα ταινία η οποία στη δίωρη διάρκεια της φαίνεται αρκετά διασκεδαστική. 
    Ο Mena Massoud ως Αλαντίν, η Naomi Scott (Power Rangersως Τζασμίν και ο κεφάτος Will Smith (Collateral Beautyως τζίνι είναι καλοί και κρατούν σε καλό επίπεδο την ταινία.

    Η υπερβολική χρήση των ειδικών εφέ και το λάθος κάστινγκ του Τζαφάρ – ο χαρακτήρας που θυμόμαστε στο animation ήταν δέκα φορές πιο μοχθηρός και τρομακτικός – ρίχνουν λίγο την ποιότητα και τις προσδοκίες μας. 
    Από την άλλη, η ταινία θα ενθουσιάσει περισσότερο το παιδικό και εφηβικό κοινό χάρη στους όμορφα πλασμένους χαρακτήρες και στα ενδιαφέροντα μηνύματα που περνάει η ιστορία. 
    Διαχρονικά μηνύματα και χαρακτήρες βγαλμένοι από την ίδια τη ζωή.

    Στους κινηματογράφους από 23 Μαΐου.

    Πάνος Μουζάκης

    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Κριτική: Αλαντίν - Aladdin (2019) Rating: 5 Reviewed By: Konstantinos
    Scroll to Top