Γράφει η Λίλα Τζαμούση.
Το εγχείρημα της συγκεκριμένης ταινίας ήταν πολύ ριψοκίνδυνο.
Είχε προηγηθεί η αρκετά επιτυχημένη σουηδική εκδοχή της και φυσικά, το εξαιρετικό βιβλίο του Stieg Larsson, το πρώτο της τριλογίας Millenium.
Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι ο David Fincher δεν τα πήγε κι άσχημα στο δικό του Κορίτσι Με Το Τατουάζ.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Ένας επιτυχημένος πλην γοητευτικός δημοσιογράφος, ο Mikael Blomkvist (Daniel Craig, Dream House), ερευνά την υπόθεση εξαφάνισης μια έφηβης που πηγαίνει τέσσερις δεκαετίες πίσω, με αντάλλαγμα πολύτιμα στοιχεία που θα σώσουν την υπόληψή του μετά από μια χαμένη δίκη απέναντι σε έναν διεφθαρμένο βιομήχανο...
Στην έρευνά του συμβάλλει και η σκοτεινή φιγούρα μιας νεαρής χάκερ, της Lisbeth Salander (Rooney Mara, The Social Network) που τον βοηθά να συνδέσει διάφορους φόνους γυναικών ανά τη Σουηδία, καταλήγοντας τελικά στον υπεράνω πάσης υποψίας δολοφόνο.
Παίζουν ακόμη ο Christopher Plummer (Beginners), ο Stellan Skarsgard (Melancholia), η Robin Wright (Moneyball), ο Steven Berkoff (The Tourist) και η Joely Richardson (Anonymous).
Ολόκληρη η ταινία, αλλά και η τριλογία των βιβλίων, περιστρέφεται γύρω από την φιγούρα της Lisbeth.
Ένα κορίτσι κλειστό, βασανισμένο, ακοινώνητο αλλά και τερατώδους ευφυΐας.
Θύμα βιασμού, δε διστάζει να τιμωρήσει τον άνθρωπο (;) που την κακομεταχειρίστηκε, με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Δεν προσεγγίζεται εύκολα, φοβάται να δεθεί με τους ανθρώπους και το σκληρό προσωπείο της κρύβει μια εύθραυστη ψυχοσύνθεση.
Η σύγκριση με τη σουηδική ταινία είναι αναπόφευκτη.
Κάθε μία, ωστόσο, υπερτερεί σε συγκεκριμένα σημεία, αφήνοντας μια άτυπη ισοπαλία στο μεταξύ τους crash test, ίσως με ένα ελαφρύ προβάδισμα στην αμερικάνικη.
Δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να αποδώσω όλα αυτά που θέλω να πω, παρά με μία λίστα θετικών και αρνητικών στοιχείων που μου έκαναν περισσότερη εντύπωση στην ταινία του David Fincher.
Η Rooney Mara στον ρόλο της Lisbeth είναι καταπληκτική.
Απόκοσμη, χλωμή και πολύ κοντά στο physique του φρικιού που περιγράφει ο Larsson στο βιβλίο του, καταλληλότερη κατά τη γνώμη μου από την Noomi Rapace του original.
Τρομάζω με το πόσο συμφωνώ με τις υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών τελευταία, αλλά αυτή η ερμηνεία πραγματικά δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Σκληρότερες σκηνές βίας θα δούμε εδώ, με ορισμένα σημεία να θυμίζουν Seven. Θεμιτό.
Οι σκηνοθετικές ματιές του Fincher δε θα έλεγα ότι είναι αποθεωτικές, με αυτόν τον τρόπο όμως, ηθελημένα ή άθελά του, αφήνει την προσοχή του θεατή να στραφεί στην πλοκή, η οποία εκτός από συναρπαστική είναι και από αυτές που απαιτούν τεντωμένες τις κεραίες μας κάθε δευτερόλεπτο.
Πολύ καλή φωτογραφία, δίνει ακριβώς την ατμόσφαιρα που χρειάζεται αποδίδοντας και το απόμακρο της σκανδιναβικής υπαίθρου.
Κάπως έτσι το φαντάζομαι κι από κοντά.
Αξιομνημόνευτη μουσική επένδυση.
Παρά την ένταση των γεγονότων, τη θυμάσαι και έξω από την κινηματογραφική αίθουσα.
Έχουμε και την άλλη όψη του νομίσματος, όμως.
Πρώτο και βασικότερο, η γλώσσα.
Από την αρχή ήμουν επιφυλακτική απέναντι στην αγγλική προσαρμογή.
Ο Σουηδός Michael Nyqvist νομίζω πως κέρδισε τον Daniel Craig στα σημεία.
Από την πρώτη στιγμή ήλπιζα να μην μου θυμίσει James Bond, αλλά δεν κατάφερα να αποτάξω τον πράκτορα από το μυαλό μου.
Μάλλον φταίει ότι τα Χριστούγεννα είδα ξανά το Casino Royale.
Η γρήγορη εναλλαγή προσώπων, ονομάτων και γεγονότων ίσως να ξενίσει κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με την πλοκή.
Είπαμε, τεταμένη προσοχή απαραίτητα.
Οι δυόμισι και κάτι ώρες που διαρκεί το The Girl With the Dragon Tattoo δεν είναι σε καμία περίπτωση χάσιμο χρόνου και δεν προσεγγίζουν καθόλου το βαρετό.
Δε μένει παρά να περιμένουμε τα sequel, για μία ολοκληρωμένη εικόνα της τριλογίας από την αμερικάνικη οπτική αυτή τη φορά.
Το The Girl With the Dragon Tattoo έρχεται στην Ελλάδα στις 12 Ιανουαρίου.
The Girl with the Dragon Tattoo trailer 2 από FilmBoy-gr
13 responses to "Review: Το Κορίτσι Με Το Τατουάζ - The Girl With the Dragon Tattoo"
To original έχει μείνει στο μυαλό μου, δεν ρισκάρω να δω αυτήν την εκδοχή..
Πρεπει να δεχομαστε καποιες ταινιες οπως ακριβως ειναι και το original θα ειναι σαφεστατα καλυτερο απο αυτο.
Ποτέ δεν θα μπορούσα να προσπεράσω μια ταινία του Fincher βασιζόμενος στην άποψη που λέει "ότι το original είναι πάντα καλύτερο από το remake". Τουλάχιστον θα της έδινα μια ευκαιρία.
Συμφωνώ.
Μην κρίνεις πριν δεις, φίλε Ανώνυμε.
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία που έχουν αποδοθεί καλύτερα στην αμερικάνικη εκδοχή.
Ούτως ή άλλως ένα remake γίνεται με σκοπό να μας δείξει μια ιστορία που να τιμά το original χωρίς να το αντιγράφει πλήρως και επακριβώς. Ο σκηνοθέτης είναι αξιόλογος και οι προσεγμένες δουλειές του δεν μου αφήνουν περιθώρια. Σίγουρα θα το δω και φυσικά με όσο περισσότερη απόσταση από την original ταινία. Πολύ καλό άρθρο !
to briskw ligo to 7/10
htan polu kalo...8 sto nero
Το είδα στα σινεμά πριν λίγες ώρες κα μπορώ να πω πως θα του σκαγα άνετα ένα 8αράκι.
Κατά κάποιο τρόπο μαζί με το Zodiac και το Social Network,αυτή είναι μια άτυπη τριλογία του Fincher που αφορά ένα πιο παραδοσιακό σινεμά βασισμένο στην ένταση των διαλόγων για να σε συναρπάσει.
Γι'αυτό και οι διθύραμβοι από την κριτική που με παραξένευε καθώς σε εκείνα είχα βαρεθεί αφόρητα,σαν να βλέπω απλώς μια κάμερα να καταγράφει ανθρώπους που συζητάνε,χωρίς κάποια ιδιαίτερη ένταση ή κλιμάκωση ή οτιδήποτε.
Ένα πράγμα που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ψωνίζονται τόσο εύκολα οι κριτικοί από το παλιομοδίτικο σινεμά χιτσοκοκικών αποχρώσεων και τα βγάζουν όλα ταινιάρες.
Ούτε το Zodiac Ούτε το Social Network σε κράταγαν σε ενδιαφέρον σαν ταινίες,άσχετα απ΄το αν είχαν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν.
Δεν λέω,δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν πάντα εφέ και φιοριτούρες,πομπώδεις μουσικές και ψευτοεντάσεις.
Και το καλό είναι ότι αυτό και δεν τα είχε και δεν υπήρχε στιγμή που να βαρέθηκα και με κράταγε η ταινία συνεχώς στην τσίτα.
Ισως γιατί ήταν πιο σκοτεινή και με πιο έντονες εξάρσεις συναισθημάτων των χαρακτήρων.
Ενδεικτική η σκηνή που μιλάει ο Stellan Skaarsgard στον Craig,στο σπίτι του πρώτου προς το τέλος.
Η Rooney Mara όντως εκπληκτική και ειδικά στο interaction με τον βιαστή ή με τον Craig έδινε ρέστα.
Η σχέση του με τον δεύτερο είχε και μια ελαφριά δόση χιούμορ.
Δεν έχω ασχοληθεί ούτε με τα βιβλία,ούτε με τις σουηδικές ταινίες για να συγκρίνω αλλά αυτό εδώ με άφησε ευχαριστημένο.
Συμφωνω απόλυτα Κωνσταντινε..κι εγω το ειδα πριν μερικες μερες και μπορω να πω οτι με αφησε αρκετα ικανοποιημενο...είχα κι εγω τις επιφυλαξεις μου και λογω διαρκειας αλλα κυριως λογω του βαρετου zodiac και του ακομα πιο βαρετου-υπερεκτιμημενου social network. Σκοπευω μετα απο αυτο να δω και τη σουηδική τριλογια για να εχω πιο ολοκληρωμενη αποψη κ φυσικα για να μαθω τι γινεται στη συνεχεια....
Το 7 μου έχει να κάνει με την αναπόφευκτη σύγκριση με το βιβλίο, παιδιά.
Είναι πάντα μια "καταδίκη" αυτό, νομίζω ότι είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ικανοποιήσει ο όποιος σκηνοθέτης κάποιον που έχει στο μυαλό του το στόρι φτιαγμένο από το βιβλίο, με τη δική του φαντασία. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για τη συγκεκριμένη τριλογία..
Ω,ναι!Εγώ το λέω απλά για να πω γνώμη,δεν έχει να κάνει με την κριτική σου ή τη βαθμολογία!
Ναι,αυτά που λες από πάνω ισχύουν πάντως...
Απλά ταινιαρα και Rooney Mara όλα τα λεφτά.
Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο ,άρα και χωρίς να κρίνω την πιστότητα της μεταφοράς του από το χαρτί στο πανί και κρίνοντας αυστηρά τις δύο ταινίες μεταξύ τους,θεωρώ πως αυτή η έκδοση είναι καλύτερη.
Συγκεκριμένα πιστεύω πως η ερμηνεία και ο χαρακτήρας της Lisbeth, είναι πολύ πιο σκοτεινός και σε "κρατάει" στο έργο.Η βιαιότητα στην εκδοχή του Fincher, σε κάνει να συμπάσχεις με τον χαρακτήρα της και αναπτύσσει περισσότερο τα αίτια της εσωστρέφειας της. Δεν ήταν κακή η ερμηνεία της Rapace απλά ήταν πολύ πιο softcore και νομίζω αδούλευτη σεναριακά.
Γενικά οι ερμηνείες είναι καλύτερες στην Αμερικάνικη έκδοση εκτός από του Daniel Craig που είναι λίγο "αγγούρι" σε σχέση με τον Σουηδό.Άλλη μία ένσταση που έχω είναι ότι ο χαρακτήρας του δολοφόνου,είναι πολύ ενεργός στην Αμερικάνικη έκδοση και λόγω του ηθοποιού που έχουν διαλέξει να τον ερμηνεύσει (ο οποίος πάντως είναι τέλειος ), είναι σαν να φωνάζει ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΜΕ !!!
Ακόμη εδώ υπάρχει και αυτή η σχέση μεταξύ της Lisbeth και του δημοσιογράφου,που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον ενώ στο Σουηδικό το παρουσιάζει απλά σαν μια ξεπέτα, πράγμα που μπορεί και να είναι στο βιβλίο απλά εγώ δεν το ξέρω.
Γενικά η κατά Fincher έκδοση σε κρατάει πιο τσιτωμένο σε σχέση με τη Σουηδική που είναι πιο κρυόκωλη,σαν τον ίδιο τον λαό τους και το λέω αυτό χωρίς να έχω κανένα κόμπλεξ με τον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο.Ωστόσο για να μην τα ισοπεδώνω και όλα,αν συγκρίνεις τα δύο μπάτζετ που είχαν στη διάθεση τους τότε η Σουηδική έκδοση ήταν παραπάνω από αξιοπρεπής. Εδώ όμως είναι το σενάριο,οι ερμηνείες και η αστυνομική ίντριγκα που τελικά καθορίζουν τον νικητή.
Οπότε "in Fincher we trust" και ας απέχει έτη φωτός από το Seven !!!
Το βιβλίο δεν το διάβασα την σουηδική εκδοχή δεν την είδα.άρα δεν είχα Από κάπου να επηρεαστω!λογω ντορου είπα να την δω με τον φίλο μου κ η βαρεμαρα ήταν κάτι παραπάνω απο υποφερτή!!η ταινία έτρεχε με ρυθμούς που ήταν αδύνατο να καταλάβεις πως που γιατί.η λιζμπεθ σαν χαρακτήρας ήταν εξαιρετική αλλά σαν ζευγαρι με τον γκρεγκ το αποτέλεσμα ήταν τραγικό αταιριαστο κ με ξενιζε.το σενάριο θύμιζε επεισόδιο του CSI ή παρόμοιου τύπου αστυνομικής σειράς του κιλου.το Τέλος αναμενόμενο ο δολοφόνος το ίδιο!στα συν μόνο φωτογραφία κ μουσική.αν θέλετε να απολαυσεται σκοτεινή ταινία υπάρχουν δεκάδες αριστουργήματα.δες το σκοτεινό ποτάμι η το the crying game!!το τατουάζ πονεσε για το χάσιμο χρόνου ..