Διαβάστε στο Horrorant:
Home » , » 10+1 Ταινίες που προκάλεσαν τις αντοχές της θρησκείας

10+1 Ταινίες που προκάλεσαν τις αντοχές της θρησκείας

Written for Filmboy on Τρίτη, 7 Μαΐου 2013 | Τρίτη, Μαΐου 07, 2013


Γράφει ο Kostas Tsokos.

Ποτέ άλλοτε κάποια τέχνη δεν μπόρεσε να διχάσει και να προκαλέσει με την δύναμη των εικόνων της όσο ο κινηματογράφος, αγγίζοντας ευαίσθητα θέματα όπως οι θρησκείες και οι μυθοποιημένοι θεοί, θίγοντας παράλληλα τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό.

Είτε μέσω της κωμωδίας, είτε μέσω της λαγνείας και καλλιτεχνικού ραπίσματος των ιερών συμβόλων, ο κινηματογράφος ήταν πάντα εκεί, για να ερεθίζει, να διασκεδάζει, διακωμωδεί, ξεφτιλίζει και πάνω απ'όλα να προκαλεί τη σκέψη, για μια δεύτερη ανάγνωση πάνω σε οτιδήποτε καθιστά αδύναμο το πνεύμα και την ανθρώπινη θέληση, που σε θέλει γονατιστό προσκυνητή και άβουλο ακόλουθο κανόνων ζωής.

Πού στέκει λοιπόν ο κινηματογράφος, σε μια κοινωνία γαλουχημένη με δαχτυλοδεικτούμενος θεούς, με ταμπού, κουτοπόνηρες μικροπρέπειες και παλιότερα σε κυνήγι μαγισσών για  ευλογημένα από τη φύση συναισθήματα, όπως η λαγνεία και η επιθυμία;


Στέκει εκεί που ο άνθρωπος μέσω της 7ης Τέχνης, φέρνει τον άνθρωπο στα μέτρα του θεού και τον θεό στα μέτρα του ανθρώπου, απομυθοποιώντας ή απλά επανεξετάζοντας την σχέση του ανθρώπου με την υπόσταση του σε αυτή τη Γη, την επαφή με τα έγκατα της φύσης του και την άποψη-επικοινωνία γύρω από τα προσωπικά του πιστεύω.

Και αν δυσκολεύεσαι να διακρίνεις το καθρέφτισμα της κοινωνίας πίσω από τα νοήματα των παρακάτω ταινιών, τότε σίγουρα θα λυπηθείς για την κατάντια της φύσης της, στις αντιδράσεις του μονίμως ενοχλημένου, επί παντός επιστητού όχλου που ακολουθούσε σχεδόν κάθε προβολή.

Από το πορνο-horror στην σάτιρα λοιπόν και από την χοντροκομμένη και μη παρωδία έως το καλλιτεχνικό γυμνό του ευλογημένου από τη φύση γυναικείου σώματος και σεξουαλικότητας, στόχος των παρακάτω ταινιών δεν ήταν ποτέ να υποδείξουν την "μία και απόλυτη αλήθεια" σε κανέναν και ούτε να κατευθύνουν.

Όπως κάθε τι στην κοινωνία κρύβει την δική του αλήθεια και μεταφορές, που αν δεν σου αρέσουν, κανείς δεν σου τις επιβάλλει με το ζόρι.

Απλά είναι εκεί, ως μια προσωπική αλήθεια του κάθε ανθρώπινου πλάσματος - δημιουργού, όπως οφείλει να κάνει η 7η και κάθε τέχνη που απλά θέλει να υπάρχει κάπου ελεύθερη, χωρίς δυνάμεις επιβολής ...μόνο πρόκλησης, κριτικής σκέψης και ελεύθερου πνεύματος.

Για τους υπόλοιπους που λειτουργούν ως αστυνομία σκέψης, να μην συγχύζονται ...υπάρχει πάντα και το ..."close tab".

Ααααμήν (!) και σινεφάν...δεύρο όξω!



THE DEVILS (1971) του Ken Russell


To γεγονός του ότι ο χριστιανισμός, ο ρωμαιοκαθολικισμός και σχεδόν κάθε είδους θρησκεία στηρίζεται στην ενοχοποίηση της ερωτικής απόλαυσης, είναι ένας από τους κύριους τρόπους με τους οποίους μπορεί να διαβαστεί αυτή η ακραία βλάσφημη ταινία.

Βασισμένο εν μέρει στο βιβλίο The Devils of Loudun (1952) του Aldous Huxley και στο θεατρικό The Devils (1960) του John Whiting, το προκλητικό αυτό φιλμ, αφορούσε την άνοδο και πτώση του Urbain Grandier, ενός Ρωμαιοκαθολικού ιερέα του 17ου αιώνα που εκτελέστηκε για μαγεία, θεωρώντας τον υπεύθυνογια την κατάληψη σαταναραίων στις ψυχές καταπιεσμένων, σεξουλικά πεινασμένων μοναχών, που τελικά θα κάναν διάφορα μοναχές...και όλες μαζί.

Ακροβατώντας ανάμεσα στην ιστορική ταινία και τον...τρόμο, το Devils είχε εξαιρετικές ερμηνείες από τους Oliver Reed και Vanesa Redgrave και ένα τσούρμο από οργιώδεις, ντελιριακές, εφιαλτικά γκροτέσκες σκηνές, με κα(υ)λόγριες να αυνανίζονται στο άγαλμα του Ιησού, μία άλλη που άναβε με τις στάχτες και τ'αποκαϊδια του μηρού του ιερέα που τελικά μαρτύρησε και ...άλλες τόσες.

X-rated σε Βρετανία και ΗΠΑ, απαγορευμένο σε μύριες πόσες χώρες και φυσικά πετσοκομμένο σε άλλες τόσες, ο Ken Russell φυσικά...'΄τα άκουσε' (το λιγότερο!) από την Ιταλική Καθολική εκκλησία, οι πρωταγωνιστές απαγορεύτηκε τότε να εισέλθουν στη χώρα αλλιώς θα συλλαμβάνονταν και η ταινία απαγορεύτηκε σε Ιρλανδία και Φινλανδία.

Αν δεν βρείτε κάπου την uncut εκδοχή υπάρχουν πάντα και τα ιντερνέτια.




THE EXORCIST (1973) του William Friedkin


Τι να πρωτοπείς για αυτή την ταινία, με το κλειστοφοβικό της κλίμα και το στομάχι σου να σφίγγεται κάθε φορά που η κάμερα πλησίαζε στο δωμάτιο, διαλύοντας την ηρεμία του ειδυλλιακού σπιτού και μετατρέποντας το σε ένα εφιαλτικά στοιχειωτικό κομμάτι της κινηματογραφικής ιστορίας;

Ότι ήταν και το Αποκάλυψη Τώρα για τις πολεμικές ταινίες, ήταν κι αυτό εδώ για τις ταινίες τρόμου με εξορκιστές.

Όταν έχει κυκλοφορήσει από τόσο παλιά η ταινία-ορισμός του είδους, φάνταζε περιττή και κακή κόπια-αντιγραφή, η οποιαδήποτε προσπάθεια ακολούθησε.

Παρμένη ως γνωστόν από το ομώνυμο βιβλίο του William Peter Blatty, απεικονίζει την έντονη και τραυματική εμπειρία εξορκισμού ενός 13χρονου κοριτσιού από δύο ιερείς της Καθολικής Εκκλησίας, με τον δαίμονα να προσπαθεί να βάλει κάθε εμπόδιο και πνευματική παραπλάνηση στις ψυχές των εξορκιστών.

Τα συνεχή κοπανήματα, τινάγματα και ουρλιαχτά, η υστερία της μητέρας Ellen Burstyn, o δαίμονας Pazuzu να αχνοφέγγει μέσα από τις σκιές (έχω κλάσει πόμολα σε εκείνη τη σκηνή), η δαιμονισμένη Regan να κάνει εμετό πάνω στο πετραχήλι του εξορκιστή, να περπατάει ανάποδα σαν την αράχνη (σκηνή που κόπηκε και μπήκε αργότερα στο director's cut) και φυσικά η περίφημη με το κάρφωμα του σταυρού στο αιδοίο της και το επακόλουθο σπρώξιμο του κεφαλιού της μάνας της, μέσα στα αίματα.(τα εθιστικά για κάφρικους μιμητισμούς "fuck me fuck me").

Οι περιβόητες σκηνές φυσικά είχαν αποτέλεσμα να μην προβληθεί σε Αγγλία, Μαλαισία και Σιγκαπούρη, όμως ακολούθησαν 10 Υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας αυτά για καλύτερο ηχητικό μοντάζ και διασκευασμένο σενάριο, αποτέλεσε μεγάλη παγκόσμια εισπρακτική επιτυχία και την πρώτη ταινία τρόμου που προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Ο γράφων είχε τη χαρά να το δει στο γυμνάσιο σε μεγάλη οθόνη, όταν προβλήθηκε στις αίθουσες το Μάη του 2001 η director's cut εκδοχή.





LIFE OF BRIAN (1979) του Terry Jones


For Christ's sake δεν είναι ο Μεσσίας, ο Brian Cohen είναι!

Γεννημένος την ίδια νύχτα, στην ίδια πόλη και στην διπλανή φάτνη από αυτήν του "holy Τζίζας", ο Brian Cohen(τρομερό φατσόνι ο αδικοχαμένος Graham Chapman) είχε την ατυχία και τις υπερβολικά εξωφρενικές συμπτώσεις να αποτελεί ένα απλό ανθρωπάκι που έπειτα από παρεξήγηση περνιέται για τον Μεσσία.

Τα υπόλοιπα...είναι απλά ιστορία!

Σλάπστικ χιούμορ, ατάκες, δούλεμα κανονικό απέναντι σε εκκλησία, θρησκευτική φανατίλα και ανθρώπινη χαζομάρα, το σουρεαλιστικό και ισοπεδωτικό χιούμορ της ταινίας, τα σάρωσε όλα.

Ο Ιουδαϊσμός, η εβραική κουλτούρα στις αρχές του 1ου αιώνα μ.χ., οι χολιγουντιανές παραγωγές για την ζωή του Χριστού, τα ρουσφέτια που ακούγονται όταν ο Brian βρίσκεται στη στενή και ένας όχλος που ακολουθεί πιστά έναν προφήτη ως άλλοι φαν ενός ροκ σταρ ή πρώιμες Ρουβίτσες, χωρίς στην ουσία να ακούει κανείς τους, αυτά που προσπαθεί να τους πει.

Σκηνές;
Ο λιθοβολισμός, η μάνα του Brian και η αναγνωση της πινακιδας που με έκανε να σέρνομαι, ακόμα και όταν πρωτοείδα την ταινία σε μικρή ηλικία, όπου δεν έπιανα ακόμη πολλά από τα νοήματα και παραλληλισμούς της.

Εννοείται ότι οι παραλληλισμοί με τη ζωή του Τζίζας και η πολιτικοθρησκευτική σάτιρα, εξόργισαν διάφορα εκκλησιαστικά γκρουπ (τα τελευταία θα έπρεπε να συνοδεύονται και από το "therapy") ενώ υπήρξαν οι καθιερωμένες απαγορεύσεις από Βρετανικά συμβούλια, αμερικανικές πολιτείες, τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και ...τη Νορβηγία.

Το τελευταίο γεγονός, χρησιμοποίησαν οι ίδιοι οι Python για την προώθηση της ταινίας στη Σουήδια, με το tagline "Μια ταινία τόσο αστεία ...που απαγορεύτηκε στη Νορβηγία." (θεούληδες!)

Απαγορευμένο ή μποϋκοταρισμένο σε αρκετό κόσμο, τελικά κατέληξε η 4η πιο προσοδοφόρα βρετανική παραγωγή για το 1979 ενώ ο Eric Idle τραγούδησε το περίφημο τραγούδι της τελευταίας σκηνής (που αποτέλεσε και μεγάλο χιτ στα μουσικά charts), στους περσινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Αν και από τους Python προτιμώ την πιο χυμαδιό κατάσταση των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης, ετούτο εδώ ήταν πιο φροντισμένο σαν παραγωγή και είναι η μόνη κωμωδία-σάτιρα πολιτικοθρησκευτικών ηθών που αξίζει να δεις.

Στην τελική μην τρελαίνεστε και μυθοποιείτε τόσο εύκολα ανθρώπους και καταστάσεις, γιατί δεν ήταν ο Μεσσίας...ήταν ένα πολύ άτακτο αγόρι!

Βλάσφημο;
Για τον νορμάλ κοσμάκη όχι.

Ο Brian άλλωστε συμβούλευε αυτούς που τον ακολουθούσαν, να δρούν με βάση την ανάπτυξη της δικιάς τους σκέψης και υπευθυνότητας, μόνο που και πάλι θα βρεθεί εντελώς μόνος του, αβοήθητος από Θεό και αντιμέτωπος με την ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Αν αυτό δεν είναι κοντά στον Χριστό τότε τι είναι;
Τα σκατά που έχουν γεμίσει το κεφάλι της ανθρωπότητας, οι θρησκείες και τα μικρόνοα, σκοταδίστικα μυαλά των καταπιεσμένων ιδρυτών τους;

Όπως και να έχει...

..."Always look on the bright side of life" και...μην κάνεις την πάπια!
Ξέρεις ότι ήδη άρχισες να σφυρίζεις ασυναίσθητα τη συνέχεια.




DARK CRYSTAL (1982) των Jim Henson, Frank Oz


Εξαιρετικό καλλιτεχνικά, κινηματογραφικό επίτευγμα των early 80's που μας αφηγήθηκε την ιστορία του ξωτικού Elfling στον αγώνα του να αποκαταστήσει την ισορροπία στον εξωγήινο κόσμο του, επιστρέφοντας ένα χαμένο κομμάτι-θραύσμα σε ένα ισχυρό κρύσταλλο.

Από την ITC Entertainment παραγωγό πίσω από τα Muppets, ετούτο εδώ παρεξηγήθηκε ως family friendly ταινία, μόνο που τελικά αποδείχτηκε κάτι πολύ σκοτεινότερο αν λάβουμε υπόψη και τους κακούς των Skeksis.

Η χρήση των animatronic μαριονετών θεωρήθηκε πρωτοποριακή για την εποχή ενώ ο σκοτεινός και συνάμα μεθυστικά ονειρεμένος fantasy κόσμος του, ήταν προσφοράς του Brian Froud, διάσημου fantasy εικονογράφου (υπεύθυνος και στο Labyrinth του 1986, με την Jennifer Connelly).

Σύμφωνα με τους δημιουργούς, αυτό που προσπαθούσε να περάσει η ταινία, ήταν η ιδέα πως τα τέλεια πλάσματα είναι χωρισμένα στην καλή μυστικιστική τους πλευρά και την κακή υλιστική τους και πως ο καθένας δημιουργεί την δική του πραγματικότητα μέσω των δικών του σκέψεων και πεποιθήσεων.

Απαγορεύτηκε όμως από ...το Ιρανικό Υπουργείο Πολιτισμού (ποιου;) και Ισλαμικής Καθοδήγησης επειδή ενοχλήθηκαν από τις τελετουργικές εικόνες ορισμένων σεκάνς.

Φαντάζομαι δεν θα έκατσαν να ψάξουν τα παραπάνω.
Μην τους βάζετε δύσκολα.




HAIL MARY (1985) του Jean-Luc Godard


Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου, αναφωνούμε συνήθως όταν βλέπουμε εξαιρετικά γυναικεία πλάσματα-σκέτα έργα τέχνης ...αλλά κάποιοι μονίμως θα διαφωνούν στη θέα τέτοιου γυμνού.

Σε αυτή την μοντέρνα-τότε- επαναπροσέγγιση της 'αμώμου' συλλήψεως, πρωταγωνίστρια ήταν ένα νεαρό κορίτσι (Myriem Roussel) που δουλεύει σε βενζινάδικο, όταν πληροφορείται από τον θείο της Γαβριήλ ότι θα γεννήσει τον υιό του Θεού.

Στη μεγαλύτερη διάρκεια παρακολουθούμε τη διερεύνηση της σεξουαλικότητας της μέσω του σώματος της και της παράλληλης πολυπλοκότητας που αρχίζει να αποκτά η σχέση της με το Θεό.

Ο ίδιος ο Jean-Luc Godard είχε δηλώσει πως δεν αφορά κυριολεκτικά την ιστορία της ίδιας της  Παρθένου Μαρίας, αλλά μία νεαρή γυναίκα ονόματι Μαρία που σε κάποια στιγμή της ζωής της βρίσκει τον εαυτό της μέρος ενός εξαιρετικού γεγονότος που ποτέ δεν ήθελε για τον εαυτό της.

Όπως και να έχει ήταν αποτελεσματικά βλάσφημη όταν προκάλεσε τον ίδιο τον Πάπα να αναφωνεί "απαπά" δηλώνοντας πως πληγώνει βαθιά τα θρησκευτικά αισθήματα των πιστών.

Εσύ κράτα την καλλιτεχνική προσέγγιση πάνω στο γυμνό με την όμορφης αισθητικής φωτογραφία, το οποίο γυμνό εξόργισε φυσικά μύριες θρησκευτικές οργανώσεις και διαδηλωτές οι οποίοι παραβρέθηκαν στο άνοιγμα της ταινίας, η οποία απαγορεύθηκε στην Αργεντινή και ο Godard έφαγε μια τούρτα στη μάπα όταν η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Κανών!

Μαρία άσε τον κρίνο, τον Godard θα κατακρίνω!





LAST TEMPTATION OF CHRIST (1988) του Martin Scorseze


"Και ποια είναι η πιο ψηλή εντολή;
Ν' αρνηθείς όλες τις παρηγοριές...θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες...

Ν' απομείνεις μόνος και ν' αρχίσεις να πλάθεις εσύ, ΜΕ ΜΟΝΑΧΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου...Νίκος Καζαντζάκης

Το δικό μας "crowning achievement" στο μένος και μίσος της θρησκευτικής φανατίλας, δεν οφείλεται σε κανέναν άλλον, παρά τον Martin Scorseze και ίσως την πιο ξεχωριστή και διαφορετική δημιουργία της φιλμογραφίας του.

Όπως και στο αμφιλεγόμενο, απαγορευμένο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, η ιστορία του Χριστού ήταν απομακρυσμένη από τα Ευαγγέλια και τις βιβλικές μυθολογίες, απεικονίζοντας τον υιό του Θεού ως γήινο, ανθρώπινο, με βάσανα και πειρασμούς που κατέχουν κάθε ψυχή, όπως οι σαρκικοί πειρασμοί, ο φόβος, ο θυμός, και η αλαζονεία, με απόλυτο highlight την παντρειά και έρωτα με την Μαριωρή τη Μαγδαληνή.

Η πρεμιέρα της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες το 1988, ήταν ιδιαίτερα ...'φασαριόζικη' με διαδηλώσεις πιστών και τις προσπάθειές τους να σταματήσουν με κάθε τρόπο την προβολή της, ενώ ο ίδιος ο Γέροντας Παΐσιος (πριν γίνει Παστίτσιος) κατέβηκε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Ευτυχώς που δεν γεννηθήκαμε σε περιβάλλοντα ισλαμικά να λέμε, αλλά και η πλασματική δημοκρατία που ζούμε σήμερα δεν είναι μακριά (πρόσφατα ακόμη τα περσινά γεγονότα με Χρυσά Αυγά και παπαδαριά και τις επιθέσεις/τσαμπουκάδες/τραμπουκισμούς σε θέατρο).

Όσο για το εξωτερικό, απαγορεύτηκε στη Χιλή, τις Φιλιππίνες και τη Νότια Αφρική, σε μια προβολή στο Παρίσι μια ομάδα από χριστιανούς φονταμενταλιστές έριξαν μια βόμβα μολότοφ σε κινηματογραφική αίθουσα τραυματίζοντας 13 άτομα ενώ μια παραθρησκευτική οργάνωση προσφέρθηκε να αγοράσει όλες τις κόπιες από την Universal ...για να τις καταστρέψει.

Για τους υπόλοιπους, που ευτυχώς δεν έχουμε δει ακόμα μέσα μας το 'φως το αληθινό', κρατάμε την εξαιρετική κινηματογράφηση στο Μαρόκο, τη μουσική προσφοράς Peter Gabriel, τις ερμηνείες των Willem Dafoe (Χριστός) και Barbara Heshey (Μαγδαληνή), το κλάμα του Dafoe όταν τον βασανίζει ο Σατανάς/όφις και την-κυριολεκτικά-έξω καρδιά σκηνή μεταξύ Ιησού και μαθητών.




DOGMA (1999) του Kevin Smith


Ο Ben Affleck και ο Mat Damon υποδύονται δύο έκπτωτους Αγγέλους που κάνουν τα πάντα για να επιστρέψουν στον Παράδεισο, ο Chris Rock ξεπέφτει γυμνός από τον ουρανό ως...13ος Απόστολος με το όνομα...Rufus, η τραγουδίστρια Alanis Morissette είναι...ο Θεός και οι φωνητικές Της ικανότητες αποβαίνουν...εκρηκτικά μοιραίες.

Βλάσφημο, βωμολοχικό, σκατολογικό, χαβαλεδιάρικο και απομυθοποιητικό το Dogma στόχευε περισσότερο στα παράλογα των θρησκευτικών δόγματων και όχι τόσο στην γενικότερη ιδέα της θρησκείας ενώ ο ρόλος της Bethany (που χάθηκε η Linda Fiorentino με την καυλιάρα φωνή;) ήταν ουσιαστικά ο σκεπτικισμός του θεατή απέναντι σε όσα διαδραματίζονταν επί της οθόνης.

Και αν ο...Σκατοδαίμονας ήταν λίγο τραβηγμένο και trash σαν ιδέα, τότε κράτα τις φιλοσοφικές συζητήσεις των Damon-Affleck, τις σκηνές του Alan Rickman ως απεσταλμένου του Θεού, το ξεκίνημα με την συνέτιση της καλόγριας, τη σκηνή στο λεωφορείο και ειδικά την παρουσία των Affleck-Damon σε μια συνεδρίαση ...αμαρτωλών executives.

Για το trivia του θρησκόληπτου μουτζαχεντίν: ο Kevin Smith έλαβε τη χρονιά εκείνη πάνω από 100.000 απειλές για τη ζωή του μέσω e-mail και η Καθολική Εκκλησία κατηγόρησε δημόσια τις εταιρείες διανομής Disney(!) και Miramax ως αντι-καθολικές, αναγκάζοντας τελικά την "safe" Disney να πουλήσει τα δικαιώματα της ταινίας στην Lionsgate, για να ξανά 'αγιάσει' στη συνείδηση των ευλογημένων.

Υ.Γ.: Αν και το κουράζει κάπου, αδυνατώ ακόμη να καταλάβω τα μονάστερα και τα τετράγωνα από τους κουλτουριάριδες κριτικούς, όταν κυκλοφόρησε στα μέρη μας...




SOUTH PARK: BIGGER, LONGER AND UNCUT (1999) του Trey Parker 


Το South Park δεν θα μπορούσε να λείπει με τίποτα από εδώ, όταν μετά από 16 σεζόν και 237 επεισόδια δεν έχει αφήσει απείραχτη καμία pop culture και κοινωνική συνήθεια μικρών και μεγάλων.

Στην ταινία που προηγήθηκε αρκετά χρόνια πριν, οι Stan, Kenny, Kyle και Cartman βλέπουν μια αμφιλεγόμενη ταινία με πολύ βρισίδι από τους Καναδούς Terrance and Phillip, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να βρίζουν ανελέητα και τους συγκλονισμένους γονείς τους να πιέζουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να κηρύξει πόλεμο στον Καναδά, επειδή διέφθειρε τα παιδιά τους.

Ουσιαστικά ήταν παρωδία των Disney-ικών animated μιούζικαλ και της συντηρητικής κοινωνίας της Αμερικής που θέλει να ελέγχει τη λογοκρισία και ελευθερία του λόγου, ειδικά στα μέσα μαζικής ψυχαγωγίας.

Και επειδή στο καρτούν δεν έλειπε η ανελέητη σάτιρα για κάθε ομάδα χριστιανών, εβραίων, μουσουλμάνων, σαϊεντολόγων, μορμόνων και άθεων (πιο πολλοί κι από τις φυλές μεταλλαγμένων στους X-Men), έτσι κι εδώ προκάλεσε με την απεικόνιση του Σαντάμ Χουσεϊν ως γκέι εραστή του "Big Satan".

Φήμες λένε για την απαγόρευση της ταινίας στο Ιράκ αλλά η αστυνομία σκέψης και προσωπικού γούστου που θέλησε να καυτηριάσει η ταινία, έφερε την αναμενόμενη επιτυχία στο box office αλλά και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Τραγουδιού (!) για το "Blame Canada"!

Θα ήταν βλάσφημο μόνο αν σκότωναν τον Kenny!




BRUCE ALMIGHTY (2002) του Tom Shadyac


Γκαντέμης ρεπόρτερ της συμφοράς που αναρωτιέται γιατί τον δοκιμάζει συνέχεια ο Θεός (ξανά έγχρωμος, εδώ ως Morgan Freeman) θα πάρει μια καλή γεύση αναλαμβάνοντας τον ρόλο του Πανάγαθου, συνειδητοποιώντας πόσο δύσκολο είναι να ακούς, να διαβάζεις και να εκπληρώνεις τις προσευχές καθενός σε όλο τον κόσμο.

Κι όμως, η τελευταία καλή κωμωδία και μεγάλη εισπρακτική επιτυχία του Jim Carrey στα ταμεία, προκάλεσε ξανά τη μήνη των συντηρητικών μικρόνοων καθώς απαγορεύτηκε σε Μαλαισία και Αίγυπτο.

Οι τελευταίοι προσβλήθηκαν από το γεγονός πως ένας ηθοποιός ερμήνευσε τον Θεό και πως τον βλέπανε να χωρίζει τη ...σούπα στα δύο, κάτι που θεωρήθηκε προσβολή για τον Μωυσή a.k.a. ιερή εικόνα για χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους.

Ευρέως διαδεδομένο στον υπόλοιπο κόσμο, πως ήταν απλά ένας συνδυασμός χοντροκομμένου και πιο "family friendly" χιούμορ, με αρκετούς διδακτισμούς και γλυκιά αφέλεια που θύμιζαν το παλαιομοδίτικο κλίμα των ταινιών του Frank Capra.

Ουσιαστικά, έφερνε τον άνθρωπο στα μέτρα του Θεού, μιλώντας περισσότερο για τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης και το πως ο ήρωας Bruce που αρχικά αποσκοπούσε μόνο στο προσωπικό του όφελος, θα πάρει τελικά ένα καλό μάθημα απ'όλα αυτά.

Για τους τσαντιλόθρησκους, οι σκηνές με τους διαλόγους Morgan Freeman/Θεού και Jim Carrey, περιέχουν αρκετό fun και πετυχημένα μηνύματα, πολύ περισσότερο από καρτ-ποσταλικές παραγωγές, προσκυνήματος και αγαλλίασης.





THE DA VINCI CODE (2006) του Ron Howard


Το βιβλίο του Dan Brown είχε δεχτεί κριτική, γιατί περιέγραφε στην πλοκή του σ μια πλεκτάνη 2.000 χρόνων από την Καθολική Εκκλησία, η οποία ήθελε να συγκαλύψει το γεγονός ότι ο Ιησούς είχε παντρευτεί την Μαρία Μαγδαληνή και κάνανε και κόρη.

Η αλήθεια είναι πως το μόνο που κατάφερε η ταινία ήταν να δοκιμάσει την πίστη μας στις καλές ταινίες ...και φυσικά να τσεπώσει γερές εισπράξεις και εισιτήρια για το τίποτα, αφού δεν διέφερε και ιδιαίτερα από αναλώσιμα ταινιάκια τύπου National Treasure.

Οι καθιερωμένες συναθροίσεις των χριστιανικών ομάδων διαμαρτυρήθηκαν σε όλο τον κόσμο ενώ απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Πακιστάν και των Φιλιππίνων, όπου χαρακτηρίστηκε η πιο βλάσφημη και πορνογραφική ταινία όλων των εποχών.

Μάλλον δεν έχουν δει ακόμα το Devils του Ken Russel!

Οι υπόλοιποι βάλτε καλύτερα σε επανάληψη στο youtube, κανάν Κώδικα Ντα Μήτσι του Μητσικώστα.





HAMLET 2 (2008) του Andrew Fleming


Οποιαδήποτε ταινία περιλαμβάνει σε κάποιο πρωταγωνιστικό ή μη ρόλο τον Steve Coogan, πρέπει να τη δεις.

Σε αυτή την υποτιμημένη κωμωδία, υποδύθηκε τον Dana Marschz, έναν αποτυχημένο ηθοποιό, πρόσφατα απεξαρτημένο από το αλκοόλ που έχει γίνει δάσκαλος δραματικής υποκριτικής τέχνης σε ένα σχολείο της Αριζόνα.

Ανεβάζοντας συνεχώς αποτυχημένες παραστάσεις βασισμένες σε παραγωγές του Χόλιγουντ (όπως η Erin Μπρόκολιτς...εχμ...Brockovich) απειλούν πως θα του κόψουν το μάθημα λόγω οικονομικών περικοπών.

Έτσι θα σκαρφιστεί το ανέβασμα μιας νέας, δικής του παράστασης, sequel στο ...Άμλετ, η οποία περιλαμβάνει ταξίδια στο χρόνο για την επαναφορά των πεθαμένων χαρακτήρων του original, τον ...Χριστό ως πρωταγωνιστή, lightsabers και το επιστέγασμα όλων αυτών σε ένα ροκ μιούζικαλ νούμερο ονόματι "Rock Me Sexy Jesus" όπου ο Χριστός με περιβολή Travolta (τζινάκι, φανέλα κλπ) κουνάει κωλαράκι και δίνει τα ρέστα του.

Η ταινία στόχευε ισόποσα σε χριστιανούς, εβραίους, Λατινοαμερικάνους, ομοφυλόφιλους και την Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών της Αμερικής ενώ μεταξύ άλλων συμμετείχε και η Elizabeth Shue σε ρόλο αυτο-trollαρίσματος.

Όλη την ταινία την κρατούσε ο Coogan ενώ το φινάλε με το ροκ μιούζικαλ νούμερο και τις διαμαρτυρίες των πιστών...θα μπορούσε να είναι και η ίδια η πραγματικότητα.(αν δεν ήταν...)

Steve Coogan...δεν έχεις το Θεό σου!





Όσοι δεν έχετε ιερό και όσιο, έχετε μια χρυσή ευκαιρία να μάθετε και να απολαύσετε μερικά ακόμη πράγματα στη ζωή σας, χωρίς υποδείξεις και αστυνομία σκέψης.

Άλλωστε σάτιρα και χιούμορ πάνε μαζί και το τελευταίο για να λειτουργήσει θέλει και λίγη απομυθοποίηση.

Άμα δεν ξέρεις που θα καταλήξεις μετά από αυτό το αφιέρωμα...μην ανησυχείς...

Υπάρχουν φήμες ότι ο Χριστός, αυτή τη στιγμή στρίβει μπαφάκι πάνω στα σύννεφα με John Lennon και Τζιμάκο Χέντριξ και γελάει με τα παραπάνω.

Τι είπαμε ότι φύτρωσε στου Παράδεισου την πόρτα;
Share this article :

8 σχόλια:

  1. Αργύρης 'Slade' ΣταματόπουλοςΤρίτη, Μαΐου 07, 2013 1:22:00 μ.μ.

    "At your face!" στο συντηρητισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Α) "η πιο βλάσφημη και πορνογραφική ταινία". ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΝΑΙ, ΤΟ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΔΑΝ?
    Β)ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ" ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ . ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ: ΑΠΟ ΟΣΟ ΞΕΡΩ (ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ) ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ (ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΟΛΎ ΕΠΙ ΧΟΥΝΤΑΣ). Ε, ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΥΛΙΚΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΣΤΑΡ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΣΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΛΛΑ Η ΤΑΙΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ...ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ(!)
    Γ) ΠΑΝΤΩΣ ΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ (ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ) ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ...ΤΗΣ ΡΟΟΥΛΙΝΓΚ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κραχτο παραδειγμα ο Potter, έχεις δικιο.Το πόσο άσκοπος τηλεοπτικος χρονος και κάψιμο εγκεφαλικων κυτταρων απο παπαδαριο και ασχετους, έπεφτε κεινο το διαστημα,δεν το συζηταμε (καπου στις πρωτες 2 ταινιες ειχε τεθει το ζητημα νομιζω)...Απλα η διαφορα πιστευω ειναι, πως με Potter δεν υπηρξαν τοσο ακραιες απαγορευσεις...όχι οσο σε καποια άλλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κύριε Τσώκο καλό το θέμα σας. Κατά την άποψή μου όμως στο όνομα της τέχνης δε δικαιολογούνται όλα. Όπως ακριβώς και στο όνομα του Θεού. Ο κάλος που μπορεί να έχει κάθε ανθρώπου στον εγκέφαλο δεν αντικατοπτρίζει ούτε την τέχνη ούτε τον ίδιο το Θεό.
    Λ*3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 1)Καθαρα προσωπικη μου αποψη που γεννιέται,κάθε φορα που τίθεται τέτοιο ζήτημα...ο 'κάλος' πρέπει να είναι ο ιδιος (πολλοί κάλοι βασικά) που πηρε ωραιες διδαχές και αντι να τις αφησει ως προσωπικα πιστεύω του καθενός και πνευματικο του ψάξιμο-βοήθεια-δύναμη στα δύσκολα, εχτισε πανω σε αυτες δογματα και θρησκειες και γενικα μια νοοτροπια οχλου και μαζοποιησης,που πρεπει να εχει λογο σε ολα επι παντος επιστητου (σεξ,τέχνη, σωστος ή οχι "έλληνας" κλπ).Ειτε μιλαμε για τέχνη λοιπον ειτε για θρησκειες,παλι στον ιδιο ανθρωπινο 'κάλο' αναφερομαστε.
    Προφανως ο κάλος αυτων των ταινιων,αν δεν αντικατοπτρίζει θεους ή τέχνες,αντικατοπτριζει σιγουρα τον ανθρωπο και τις διαφορετικες του εκδοχές-απόψεις,πανω σε οτι προηγηθηκε τα προηγουμενα 2000+ χρονια και την πνευματικη σαλάτα που αυτο επέφερε, στα μυαλα του κοσμάκη...
    Κάποια πραγματα ειναι όντως αρρωστημενα,αλλα τα περισσοτερα λειτουργουν περισσοτερο συμβολικα ως προς το πως χειριστηκε η κοινωνια και η ιδρυση θρησκειων το θεμα χριστου,θεου και λεγόμενων τους.
    Ειναι η αντιδραση (ακραια πολλες φορες)στον ψυχοπνευματικο παραλογισμο και στην καταπιεση πανω στην οποια χτιστηκαν ολα αυτα.
    Αληθεια...δεν εχει αναρωτηθει ποτέ κανείς, τοσο ευλογημενες απο τη φυση πραξεις-συναισθήματα,οπως ο ποθος, το σεξ, η αγάπη και η γεννα, πως διαστρεβλώνονται και παρουσιαζονται ως 'βλάσφημα' οταν αφορουν την ζωη Χριστού ή Παναγιας;
    Για τους συγκεκριμενους και με το ζόρι, το μονο ιερο ήταν η αγαμία και 'έγκράτεια'; (ή απλά μεταφέρθηκε και καθιέρωθηκε ετσιθελικά,με τον τροπο που θελουν να το περνάνε καταπιεσμενα σκοταδιστικα μυαλα;)...
    Γτ πρεπει με το ζορι άραγε, να τα ενστερνίζεσαι ΚΑΙ αυτα και σε τι ακριβως σε κανει καλυτερο 'χριστιανο', 'καθολικο' ή εν γένει...'άνθρωπο';
    Ακομα και στο τέρμα, αδυσώπητα βλάσφημο The Devils,ακριβως αυτος ο παραλογισμος καθρεπτιζεται.Ειναι η αλλη οψη του ιδιου νομισματος.
    Δεν πρέπει να φρικάρει τοσο πολυ η κοινωνια λοιπον...τον εαυτο της κατάματα κοιτάζει,μέσα απο το '΄θιξιμο' 'ιερών' και 'οσιων'.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 2)Για τα όρια σχετικα με το ονομα θεου ή τέχνης¨"...το να αλλησφαζονται μεταξυ τους λαοι ή να καλλιεργουνται σκοταδιστικες, καταπιεσμενες, κουτοπονηρες,μικρόννοες κοινωνιες στο ονομα Του...εννοειται πως ειναι στα μη επιτρεπτά ορια...(που ομως εχει επαναληφθει και θα επαναλαμβανεται πολλακις..τυχαιο;δεν νομιζω)
    Οσο για την τέχνη που απο τη φυση δεν εχει και δεν πρεπει να εχει ιερο και οσιο,απο τη στιγμη που δεν βασανιζεις σωματικα ή πιεζεις κανέναν για το οτιδήποτε παρα τη θεληση του,δεν νομιζω οτι τιθεται ζητημα και κανεις δεν καταπιεζει κανεναν, να την θεωρησει ιερη και οσια, με το ζορι(σ.σ.:στην πυρα φυσικα,εκεινα τα εκτρώματα που κανουν εκθεσεις ή ταινιες,βασανιζοντας ζωα ξερω γω...γτ ναι...εκει μπαινουν ορια,εννοειται αυτο)
    Αν βαλεις ορια στην τέχνη,που εκ των πραγματων δεν πρεπει να εχει ορια και δεν εμπεριεχει μονο μια 'αληθεια' για να διαβασεις(δεν ειναι θρησκεια)...τοτε οι κάλοι θα γινουν περισσοτεροι κι απο αυτους που υπαρχουν ήδη...Και αυτο γτ η τέχνη με ολα τα καλα-στραβα της,φανταστικα ή αληθινα, ειναι περισσοτερο κοντά τοσο στην ευλογημενη οσο και στην πολλακις μαλακισμενη ψυχοσύνθεση,της ανθρωπινης φυσης.Ειναι πιο "true" στο τι πραγματικα ειναι το ζωον που λεγεται ανθρωπος και σε οσα εχει κανει,παρα σε αυτο που σε εχουν πεισει οτι πρεπει να ειναι.
    Υπαρχει ΚΑΙ για να προκαλει και μέσω αυτού να σκέφτεται ο άνθρωπος κ λιγο παραπανω,αντι να κολλαει επιφανειακα και μονο,σε προσβολη 'ίερων' και 'οσίων'.
    Απο κει και περα...το τι θα θεωρηθει τεχνη και τι οχι,στην τελικη δεν εχει να κανει με τα ιερα και τα οσια(εις το ονομα των οποιων η ανθρωποτητα υπεστη μεγαλυτερες βλάβες)παρα με το αν προσφερει κατι γνκ.Αν ειναι καλες ή κακες ταινιες δλδ.
    Αμα μπλέξεις ομως σε αυτην,τον παραγοντα "¨κατα ποσο θιγει τουτο και το άλλο" και θες να την φιμωσεις...τοτε εχεις 10+1 λιγοτερες ταινιες που θα εχεις δει στη ζωη σου...και 10+1 λιγοτερους τροπους για να ξανοιγεσαι και να σκέφτεσαι...
    Καλυτερα να δινει αγαπη κανεις στον κοσμο, περα απο συγκεκριμενοποιημένες και διαστρεβλωμένες διδαχες και στα δυσκολα να πιστεψει οπου θελει,χωρις συνδρομα ιερού και οσίου.
    Και βγαζοντας τις ταινιες έξω απο αυτα τα τριπάκια,θα εχεις και περισσοτερο σινεμα για να απολαμβανεις στην τελικη!(σ.σ.:εχουμε χορτασει κι εδω απο διαδηλωσεις 'πεφωτισμένων', χωρις καθολου μισος, που μια ζωη θελουν να κρινουν ΑΥΤΟΙ τι ειναι πρέπον και κάνει να το δουν ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ.)
    Και εδω ειναι η διαφορα της τέχνης και κάθε τεχνης.Μην έχοντας ιερο και οσιο, καταφέρνει να μην επιβαλλεται σε κανεναν.υπαρχει εκει...και απλα υπαρχει...ως επιλογη...τίποτα άλλο.υπαρχει παντα το close tab στο pc,το off στην τηλεοραση κλπ κλπ
    Εμενα μου ακουγεται πιο τιμιο απέναντι στον ανθρωπο και την φύση του...και καλυτερα να προσβαλλεις τα ιερα του και τα οσια,παρα την νοημοσύνη του...φανταζει δημοκρατικοτερο και λιγοτερο έμμεσα ή άμεσα φασιστικο.
    Τα πιστευω του καθενος τα σεβομαι(ασε που δεν ξερεις και τι μπορει να εχει περασει ο καθένας στη ζωή του)...αυτο που δεν σεβομαι, ειναι να σου περνανε εκβιαστικα τα πάντα, ως ιερά και όσια και αυτα με τη σειρα τους,να επιβαλλουν στην τεχνη πως 'πρέπει' να λειτουργεί...
    (όντως...άμα έχει κάλο άνθρωπος...)
    Απο πνευματικη αναζητηση και ψυχικη βοηθεια στα δυσκολα, οι διαφορες διδαχες εχουν να πουν πολλα.Αδειασε τες αυτες απο ιερα και οσια, και μάζες ακόλουθων,βγαλτα αυτα κι απο την τέχνη και ισως φτιαξουμε μια-εν μερει- εξυπνοτερη,πιο δεκτικη ανοιχτομυαλη και λιγοτερο μικροπρεπη κοινωνια...

    Keep filmboy-ing~!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συμφωνώ σε όλα όσα λέτε και τόσο όμορφα γράφετε. Συνεχίζω όμως να πιστεύω πως επειδή κάτι είναι «ωμό» δεν είναι και τέχνη. Θεωρώ πως ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί για το ωραίο και καλό. Έχει φυσικά την επιλογή να διαλέξει. Είναι ελεύθερος. Και αν αποφασίσει να κάνει πολέμους για να μεταφέρει το μνμ του Θεού τότε δε φταίει ο Θεός, ο εγωισμός του φταίει.

    Διαφωνώ λίγο σε αυτό που γράφετε «Αληθεια...δεν εχει αναρωτηθει ποτέ κανείς, τοσο ευλογημενες απο τη φυση πραξεις-συναισθήματα,οπως ο ποθος, το σεξ, η αγάπη και η γεννα, πως διαστρεβλώνονται και παρουσιαζονται ως 'βλάσφημα' οταν αφορουν την ζωη Χριστού ή Παναγιας;»
    Γιατί άραγε θεωρείτε πως είναι βλάσφημες??? Μήπως ο πόθος δεν είναι η προϋπόθεση για να κάνει κάποιος έρωτα? Πως αλλιώς θα είχε διαιώνισθεί εξ αρχής το είδος μας?? Η αγάπη και η γέννα δεν είναι παντού μέσα στην ορθόδοξη πίστη??? Η αγαμία ναι, είναι ευλογημένη αλλά δεν είναι για όλους. Μήπως εξάλλου και ο απόστολος Πέτρος παντρεμένος δεν ήταν???
    Λ*3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σύμφωνω για τον Πέτρο, αλλά τότε γτ τόσος θόρυβος για τον Τελευταιο Πειρασμο και σε οτι αφορα τη ζωη χριστου ή γιατι τοσος θορυβος για τον Γκοντάρ και την κάτα κάποιο τροπο μεταφορά για την άμωμο σύλληψη της παναγιας;
    Γτ να θεωρειται αμαρτια ο εξανθρωπισμος καθε τι 'ιερου' και 'οσιου';Φτιαγμενα απο τον άνθρωπο για τον ανθρωπο δεν ειναι οσα μας λενε οι ταινιες;Τι πιο ιερο απο αυτο κ γτ να προσπαθει η κοινωνια,μια ζωη να τα φημωσει;Τι ειναι πιο κοντα στην αγαλλίαση ψυχης και μυαλου...ο καρτποσταλικός πλέον Ιησους απο τη Ναζαρετ και το "bloodfest" του Mel Gibson στο Passion of The Christ; Ή τα μηνυματα που προσπαθουν να περασουν οι ΄βλασφημοι' Monty Pythons και Καζαντζάκης; Μυαλο,ψυχη,ελευθερο πνευμα,ποθος,καυλα,αγαπη,συναισθημα προϋπηρχαν των θρησκειων και των οσων βαζουν στο στομα τους το 'λογο του Θεού'.΅Ειναι παναθρωπινα και παναρχαια και ξεπερνουν τις οποιες θρησκευτικες,χριστιανικες και μη διδαχές...και θεωρω πως οι συγκεκριμενες ταινιες τα αγγιζουν περισσοτερο.Σε γενικες γραμμες θελω να πω στο οτι απλά διαφωνω στην παρομοιωση Θεου,θρησκειας και τέχνης σχετικα με τους εγκεφαλικους καλους.Αυτος που κανει τέχνη και ριχνει στο πανι οτι του κατέβει,αδυνατω να καταλαβω σε ποιον κανει ψυχικο ή πνευματικο κακο και αν επιβαλλεται με το ζορι.Ειναι ισως απο τα πιο ελευθερα πραγματα που δεν υπάγεται σε κανονες γιάυτο και βάλλεται-φιμώνεται συνεχώς.Το αν υπηρχε θεος και μας χαρισε τα παντα εκεινος,ειναι τροφη για σκεψη και κουβεντα...οχι ομως για ετσιθελικο βάπτισμα ιερων και οσιων...και η τεχνη ενω τα σεβεται και ασχολειται με αυτα,θελει απλα να πηγαινει κοντρα,να 'βλάσφημει΄απεναντι στην ιερη υποσταση των πραγματων...και να σε προκαλει να σκεφτεσαι περισσοτερο,να ψαχνεσαι πνευματικα,αλλα να μην εφησυχαζεσαι σε μία και μοναδικη αληθεια...και να μην προσκυνας τπτ και κανεναν.Δεν παθαινει κανενα κακο ο ανθρωπος απο αυτα και δεν υποχρεουται να πιστεψει τπτ.Απλα οι ταινιες και η καθε τεχνη...το ξαναλεω...απλα γουσταρουν να κοντραρουν τα θρησκευτικα δογματα και αντιδρασεις των πιστων.Ουτε καν χριστους,παναγίες ή τις διδαχές τους...καθαρά και μονο οτιδηποτε αλλο τα περιβαλλει...και καθε φορα 'τσιμπάει' ο κοσμος και βλεπουμε το πεφωτισμενο μισος της κατευθυνομενης οχλαγωγιας.Θα πει καποιος,ολοκληροι λαοι και ο καθορισμος της ταυτοτητας τους, έχει πορευθει ετσι ανα τα χρονια...αλλα θα επρεπε να ειναι επιλογη,οχι επιβολη.Δεν βγηκαμε απο το Matrix.,φορτωμενοι και κατασκευασμενοι για το πως 'πρεπει΄' να ειμαστε εμεις, η τεχνη,οι θρησκειες, ο λογος του θεου κλπ.Δεν ειμαστε ρομποτ,ειμαστε σκεπτομενα οντα...αλλά έτσι οπως τα εχει κανει ο ανθρωπος...Εχεις δικιο οταν λες, πως για ολα φταιει ο εγωισμος του ανθρωπου.Οντως...ειναι ατελες ον,με τα οποια ελαττωματα του.Γι΄΄αυτο και έχει κανει οσα εχει κανει, εις το ονομα του οποιοδηποτε θεου.Διδαχες και δογματα που πεφτουν στα κακά μυαλά-χέρια,πάντα αυτο το αποτέλεσμα θα έχουν άλλωστε.Οπότε ολα καταληγουν στον ανθρωπο...και οχι στο τι εχει κανει-ιδρύσει, αλλα στο πως και το γιατι τα εχει χειριστει έτσι...Αλλα το τι θα κανει ο καθενας στο ονομα της τέχνης,δεν σημαινει απαραιτητα πως καταπιεζει κανεναν ή σπέρνει τον ολεθρο(πνευματικο και μη).Φυσικα πολλες φορες ειναι κι αυτη στοχευμενη ή προπαγανδίζει αλλά κανεις υγιής νους, δεν θεωρησε ποτέ πως πρεπει να ακολουθεις μια συγκεκριμενη μορφη της και να την αγιοποιεις,ακολουθώντας συγκεκριμενους τροπους σκέψεις-ζωης.Και καμια τεχνη δεν βασιστηκε στον ελεγχο του νου και την καταπιεση της πολυπλοκοτητας της ανθρωπινης ψυχοσύνθεσης, μέσω του φόβου της 'αμαρτίας'.Γι'αυτο,ακομα κι αν προσβάλει το λογο του θεου,ουσιαστικο κακο δεν κανει.Ειναι απο τα πιο ελευθερα πραγματατα και ακομα και στις πιο πανω ταινιες δεν θεωρω οτι προσβαλει ιερα και οσια,παρα μονο παει κοντρα (ακομα και με ακραιο τροπο)στον παραλογισμο 'ιερων' συμβολισμων των θρησκευτικων δογματων.
    Αυτά!Φιλικα πάντα και keep filmboy-ing!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Recommend Us On Google
Like Us On Facebook

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Proudly powered by Blogger
Copyright © 2011. FilmBoy - All Rights Reserved
Template Design by Creating Website Published by Mas Template