• Latest News

    Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

    Review: Hanna

     

    Γράφει η Αμαλία Μουστάκη.

    Μια  teenager  εκδοχή  της νύφης  στο  Kill  Bill;  
    Ή  μήπως  η  Leeloo  από  το Fifth  Element; 


    Τίποτα από τα  δύο  και  κυρίως τίποτα  από  όσα  έχουμε δει  μέχρι  τώρα.   

    Παρόλο  που  γυναικείες  παρουσίες  “έχουν εισβάλει”  τα  τελευταία  χρόνια  στις  ταινίες  δράσης,  διεκδικώντας  ένα  μεγάλο μερίδιο  του  κινηματογραφικού  είδους,  η  νεαρή  Saoirse  Ronan  (The Lovely Bones)  πλάθει  την  πιο πρωτότυπη “δολοφόνο”  που  έχουμε  δει ...αέρινη,  εύθραυστη, απόκοσμη  και  την  ίδια  στιγμή  ανελέητη,  απόλυτα  ακριβής  στις  κινήσεις  της, εκπαιδευμένη να σκοτώνει χωρίς  δισταγμό.  

    Απογειώνει  την  ταινία και  αποτελεί  φυσικά  ...



    ...τέλεια  επιλογή  για  τον  σκηνοθέτη   Joe  Wright (Atonement, Pride  and  Prejudice, The  Soloist) -  αν  και  οι φήμες  λένε  ότι  η  Ronan  ήταν  αυτή  που  διάλεξε  τον  Wright   αφού  στην  καρέκλα  του  σκηνοθέτη  επρόκειτο  αρχικά  να  καθίσει  ο  Danny  Boyle και  στη  συνέχεια  ο  Alfonso Cuaron. 

    Aν  όμως,  όπως  υπονοήθηκε  η  νεαρή  πρωταγωνίστρια  είναι  το  μεγάλο  ατού  της  ταινίας,  το  σενάριο  που  υπογράφουν  ο  Seth  Lockhead  και  ο  David  Farr  παρόλο που  έχει  ως  αφετηρία μια  πολύ  ενδιαφέρουσα,  πρωτότυπη  ιδέα,  σε  μια  δεύτερη  ανάγνωση αφήνει  πολλά  κενά.   

    Η  όλη  ιστορία  ξεκινά  με  μια  καταπληκτική  εικόνα  μέσα  στο  χιόνι.  

    Η  Hanna, της  οποίας  το όνομα  μαθαίνουμε στη  συνέχεια,  έχει μόλις  πυροβολήσει  ένα  ελάφι  χωρίς όμως  να  το έχει  πετύχει  στην  καρδιά.  

    Είναι  μια  ακόμα  άσκηση  στα πλαίσια  της  αυστηρής,  σπαρτιατικής  εκπαίδευσης που  λαμβάνει από  τον  πατέρα  της  (Eric  Bana)  με  τον οποίο  ζουν  απομονωμένοι  κάπου  στο ...πουθενά.  

    Σε  όλη  της  την  ζωή  δεν έχει  επαφή  με  κανέναν  άλλο,  ούτε  με  οτιδήποτε  συνιστά  πολιτισμό.   

    Έχει  ανατραφεί σαν  μια πολεμική μηχανή  που  ξέρει  μόνο  να  σκοτώνει  αλλά  και  να  προστατεύεται .. 

    Να  προστατεύεται  από  την  απειλή  που  σταδιακά  μαθαίνουμε  πως ακούει  στο  όνομα Μαρίσα (μια  στυλιζαρισμένη  Cate  Blanchett),  δηλαδή  μια  ψυχρή  πράκτορα  της  CIA  που  κάποτε  δούλευε  με  τον  πατέρα  της  Hanna,  αλλά  η  αποστολή  τους  απέτυχε.  

    Η  μικρή  κάποια  στιγμή  βγαίνει  στον  κόσμο - κυριολεκτικά  και  μεταφορικά -  και  κάπου  εκεί  αρχίζουν  και  τα  σεναριακά  προβλήματα  καθώς  προκύπτουν  ένα σωρό  ερωτηματικά  σχετικά  με  τα  κίνητρα  των  ηρώων  και  όλα  αυτά  που  τους  ωθούν σε  ένα ανελέητο κυνήγι αλληλοεξόντωσης (η Hanna  με  τον  πατέρα  της  από  τη  μία, η  Marissa  με  την  “ομάδα”  της  από  την  άλλη  αν  και  κυρίως  πρόκειται  για one  woman  show).

    Κάποιες  απαντήσεις  θα  πάρουμε  προς το  τέλος  της  ταινίας,  όταν  όμως  καμία  από  αυτές  δε  θα  έχει  σημασία  γιατί  θα  έχουμε  ήδη  κατευχαριστηθεί  κάθε  ξεχωριστό λεπτό της.

    Και το κάθε  λεπτό  σημαίνει  μια  σειρά  από διαδοχικές σκηνές  δράσης,  χορογραφημένες  και μονταρισμένες στην εντέλεια  (στη  δυναμική  τους  συμβάλλουν  σημαντικά τα  αιχμηρά  beats και  οι  ατμοσφαιρικές  ενορχηστρώσεις σε  ένα  καταιγιστικό  soundtrack  των  Chemical Brothers),  οι  οποίες  διακόπτονται  ευχάριστα  για να παρακολουθήσουμε  τα  στάδια  προσαρμογής  της  Hanna καθώς  γνωρίζεται με  τον πολιτισμό ...γιατί  άλλο  η  εκπαίδευση  και  η  θεωρία  και  άλλο  η  πραγματικότητα  για ένα  κορίτσι που  θαμπώνεται  ακόμα  και  από  το  πως αναβοσβήνει ο διακόπτης ρεύματος.  


    Η  Cate  Blanchett  στο  ρόλο  της  πράκτορα  Marissa  είναι  όσο  “στεγνή”,  αδίστακτη  και ψυχρή προστάζει  ο ρόλος  της (με  την  επιφύλαξη  όμως  που  προαναφέρθηκε,  πως  δεν ξεκαθαρίζονται δηλαδή  τα  κίνητρα  της εμμονικής  συμπεριφοράς  της)  ο  δε Eric Bana  περνά  σχεδόν απαρατήρητος (με  εξαίρεση  τη  σκηνή  που βγαίνει ημίγυμνος μέσα  από τη θάλασσα,  σκηνή  που,  χμ,  δύσκολα  περνά  απαρατήρητη!!)

    Και  κάτι  τελευταίο ...ήδη  από  την αρχική εμβληματική  σκηνή   είχα την αίσθηση ότι  ο Wright θέλει να  δώσει μια  αίσθηση σκοτεινού παραμυθιού στην  ταινία  του ...οι αναφορές στα  παραμύθια των αδελφών Γκριμ  αργότερα  ενίσχυσαν  αυτή την εντύπωση  μου.

    Δεν παραξενεύτηκα λοιπόν καθόλου  όταν  το  δελτίο  τύπου  της ταινίας αναφέρεται  στην Blanchett  σαν την κακιά μάγισσα  που  κυνηγάει τον Χανσελ και την Γκρέτελ  ή  όταν  η  Ronan  δήλωσε  σε  συνέντευξη  της πως προσέγγισε  το  ρόλο  της  σαν το κορίτσι στο  παραμύθι  που αντικρίζει  για  πρώτη  φορά  τον  τρομακτικό αλλά και γοητευτικό  ταυτόχρονα  “έξω” κόσμο....

    Το Hanna θα προβληθεί ταυτόχρονα σε Αμερική και Ελλάδα στις 7 Απριλίου.


    • ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Review: Hanna Rating: 5 Reviewed By: Konstantinos
    Scroll to Top